Dziurawiec zwyczajny to bylina o łodygach prostych, górą rozgałęzionych, zakończonych złocistożółtymi pięciokrotnymi kwiatami. Surowcem leczniczym jest zarówno ziele dziurawca, jak i kwiat. Dziurawiec zawiera m.in. flawonoidy, naftodiantrony (hiperycyna), garbniki katechinowe, hiperyzynę, kwasy polifenolowe, fitosterole, cholinę. Ta roślina lecznicza działa antyseptycznie, antybakteryjnie (hamuje wzrost gronkowca złocistego i innych drobnoustrojów Gram-dodatnich), ściągająco, przeciwskurczowo na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych i naczynia krwionośne oraz w mniejszym stopniu na drogi moczowe. Występująca w surowcu hiperycyna działa przeciwdepresyjnie w psychozach i stanach nerwicowych. Dziurawiec pobudza również łaknienie, poprawia trawienie, stosowany jest w nieżycie i stanach zapalnych żołądkach, jelit oraz przewodu żółciowego. Zewnętrznie (w postaci naparów) roślina lecznicza ułatwia leczenie ropni, zakażonych ran, oparzeń, wrzodów, zakażeń skóry, zapalenia dziąseł, owrzodzenia żylakowatego. Bywa stosowany na miejsca pozbawione pigmentu przy bielactwie nabytym.
Rumianek pospolity to roślina jednoroczna, której łodygi zakończone są koszyczkami kwiatowymi, składającymi się z żółtych kwiatów rurkowatych i białych kwiatów języczkowatych. Surowcem leczniczym jest koszyczek rumianku. Zawiera on chamazulen zwany też azulanem, bisabolol i jego tlenki oraz spiroeter. Ważną grupą związków znajdujących się również w tej roślinie leczniczej są flawonoidy i związki kumarynowe, oraz śluzy, cholina, karotenoidy i sole mineralne. Rumianek działa przeciwzapalnie, przeciwskurczowo i wiatropędnie. Napar stosuje się w nieżytach żołądka i jelita, zaburzeniach trawienia bolesnym skurczu jelit zwłaszcza u niemowląt i małych dzieci, w chorobach oczu, zapaleniu górnych dróg oddechowych, dychawicy u dzieci, katarze siennym. Używa się go do okładów, przemywań, kąpieli, w owrzodzeniach, rumieniu, swędzeniu, zaczerwienieniu skóry u noworodków, odleżynach, oparzeniach. Łagodzi też stan zapalny błon śluzowych narządów rodnych i odbytu oraz polecany jest do codziennej pielęgnacji jamy ustnej.
Fiołek trójbarwny to ziółko jednoroczne o fioletowo-biało-żółtych płatkach kwiatów. Nazywany jest potocznie bratkiem. Rośnie na terenach górskich porośniętych trawą, na wybrzeżach, spotykać go można także w naszych ogródkach. Wartości lecznicze ma ta część fiołka, która rośnie nad ziemią. Zawiera ono flawonoidy, antocyjany, saponiny, garbniki i karotenoidy. Działa oczyszcająco, moczopędnie, napotnie, wiąże szkodliwe produkty przemiany materii, co za dawnych czasów uznawano za oczyszczanie krwi. Ziele fiołka trójbarwnego pozwala usunąć różne zmiany skórne, pojawiające się zwłaszcza w młodzieży w wielku dojrzewania jak np. trądzik. Uważa się również, że ma właściwości wygładzające skórę. W medycynie ludowej wykorzystywano go także w postaci naparów, mających działanie wykrztuśne i uspakajające. Po dziś dzień ziele fiołka trójbarwnego znajduje zastosowanie w postaci różnych herbatek, tabletek i naparów.
Skrzyp polny to bylina, która wczesną wiosną ukazuje pędy zarodnikujące brunatne lub czerwone a następnie ukazują się zielone pędy płonne. Surowcem roślinnym jest ziele skrzypu polnego zawierające flawonoidy (ekwizetrynę, izokwercytrynę, galutenolinę), sole mineralne, rozpuszczalną w wodzie krzemionkę, kwasy organiczne, saponinę-ekwizetoninę, fitosterole i zasady organiczne. Skrzyp polny jako roślina lecznicza stosowany jest jako środek moczopędny w stanach zapalnych dróg moczowych, pomocniczo w gośćcu, skazie moczanowej i obrzękach. Dzięki zawartości krzemionki korzystnie wpływa na przemianę materii, naczynia krwionośne, narządy wewnętrzne, kości, skórę i włosy. Skrzyp ma również właściwości ściągające i hemostatyczne, hamuje wszelkie krwawienia, zwłaszcza wywołane wrzodami żołądka i dwunastnicy, krwawienia z nosa i płuc oraz krwawienia z żylaków odbytu. Zalecane jest także w niektórych zaburzeniach metabolicznych i uszkodzeniach skóry.
Kasztanowiec zwyczajny to drzewo, którego kwiaty, kora i nasienie mają właściwości lecznicze. Kwiaty zawierają escynę, flawonoidy, kumaryny, garbniki, kwasy polifenolowe i cukry. W korze znajdują się kumaryny (eskulina i fraksyna), flawonoidy, garbniki, karotenoidy. Wyciągi z kasztanowca wzmacniają, przywracają elastyczność oraz uszczelniają ściany naczyń włosowatych i dzięki temu doprowadzają ich przepuszczalność do stanu normalnego. Działają również przeciwzapalnie na śluzówkę przewodu pokarmowego, zapobiegają drobnym krwawieniom z uszkodzonych naczyń krwionośnych i regulują rozwój flory bakteryjnej jelitach. Podane na skórę wykazują działanie przeciwbakteryjne, przeciwzapalne i łagodnie ściągająco. Zewnętrznie kasztanowiec podaje się w postaci okładów w leczeniu oparzeń I i II stopnia, odmrożeń i ubytków naskórka, blizn. Surowce z kasztanowca znajdują szerokie zastosowanie w homeopatii, m.in. w przewlekłych nieżytach jamy ustnej i gardła, żylakach odbytu, bólach w okolicy krzyżowej i obrzękach nóg.